به گزارش راسخون به نقل از  فارس: زماني كه چرخ‌هاي ماشين هسته‌اي صلح‌آميز ايران در اصفهان به حركت درآمد، شايد كسي تصور نمي‌كرد كه پژواك اين حركت، زماني در نيويورك به موضوعي بحث‌برانگيز تبديل شود و اعضاي شوراي امنيت درباره چگونگي برخورد سياسي با آن جلسات مكرر برگزار كنند.
 
هر چند مخالفان دستيابي‌ ايرانيان به دانش و فناوري هسته‌اي صلح‌آميز به دنبال پخش تصاويري از شبكه تلويزيوني C.N.N در سال 1381 با در دستور كار قرار دادن بحث هسته‌اي ايران در نشست شوراي حكام در خرداد 1382 به زعم خود، زنگ‌هاي خطر را در وين به صدا درآوردند و با جنجال سعي مي‌كردند به جهانيان توجه دهند كه ايران به دنبال ساخت سلاح هسته‌اي است، اما با گذشت زمان و استمرار تعامل ايران با آژانس و زماني كه در وين نتوانستند به خواست‌هاي نامشروع خود دست يابند، پرونده هسته‌اي ايران را به شوراي امنيت ارجاع دادند تا قطار برخورد سياسي با ايران را از ايستگاه نيويورك به حركت درآورند.
 
به اين ترتيب از سال 1385 و به دنبال صدور بيانيه شوراي امنيت، زنجيره‌اي از قطعنامه‌ها در فواصلي البته نامنظم تصويب شدند؛ زماني كه قطار سياسي شوراي امنيت با هدف امنيتي جلوه دادن فعاليت هسته‌اي صلح‌آميز ايران با تصويب قطعنامه‌هاي 1696، 1737، 1747، 1803 و 1835 به حركت درآمد و ادامه مسير داد؛ بانيان چنين حركتي تصور نمي‌كردند كه سرعت اين قطار زماني كم شود اما در پي ناكارآمدي قطعنامه‌هاي شوراي امنيت و افزايش سرعت قطاري كه در اصفهان در زمينه دانش و فناوري هسته‌اي صلح‌آميز به حركت درآمده بود، رفته رفته آمريكا و برخي از اعضاي دائم شوراي امنيت پي بردند در پايان تونلي كه قطار شوراي امنيت را در آن مي‌رانند، روشنايي وجود ندارد و درست به همين دليل است كه اكنون به ضرس قاطع مي‌توان گفت نيويورك مغلوب اصفهان شده است؛ چرا كه قطار هسته‌اي صلح‌آميز ايران كه نبض آن در تاسيسات هسته‌اي اصفهان و شهر نطنز اين استان مي‌تپد، همچنان با سرعت پيش مي‌رود؛ به‌طوري كه اكنون با در حال كار بودن 7000 دستگاه سانتريفيوژ و دستيابي ايران به دانش ساخت قرص و ميله سوخت و راه‌اندازي مجتمع‌هاي سوخت حتي بانيان قطعنامه‌هاي شوراي امنيت و اعضاي 1+5 يا به تعبير آلماني‌ها 3+3 نيز بخوبي مي‌دانند كه سرعت قطار هسته‌اي صلح‌آميز ايران را با ساخت دست‌اندازها و سرعت‌گيرهاي مصنوعي نمي‌توان كم كرد؛ چرا كه اين قطار پس از عبور از گردنه‌هاي دشوار اكنون چنان مي‌راند كه بازتاب چنين سرعت و موفقيتي را بيش از همه مي‌توان در بيانيه‌هاي كم رمق 1+5 بخصوص در نشست اخير در لندن شاهد بود؛ به اين ترتيب ايران اسلامي در سايه همت و ايستادگي قابل ستايش خود و با پشتكار فرزندان نخبه اين مرز و بوم توانست فضايي فراهم سازد كه مهم‌ترين شاخص اين فضا و اتمسفر حاكم غلبه انديشه و حركت حاكم علمي و صلح‌آميز در اصفهان برانديشه و فكر سياسي حاكم در نيويورك بود. به اين ترتيب با كامل‌تر شدن چرخه سوخت هسته‌اي به دنبال دستيابي دانشمندان ايراني به مرحله حساس و پيچيده ساخت قرص و غلاف سوخت و عيان‌تر شدن ناكارآمدي برخوردهاي سياسي مي‌توان چنين نتيجه گرفت كه:
 
1- با توسل به اهرم سياسي و برخوردهاي نامشروع نمي‌توان ملت‌ها را از حق توسعه محروم ساخت، بويژه زماني كه ملتي باآگاهي و عزم جدي درصدد است قله‌هاي دانش را فتح كند.
 
2- به جاي استمرار برخوردهاي سياسي بي‌حاصل بهتر است با پذيرش واقعيت موجود با ايران هسته‌اي زندگي كرد، بخصوص اين كه ايران الگويي نو را در دانش و فناوري هسته‌‌اي صلح‌آميز به نمايش گذاشته و آن، استفاده صلح‌آميز و علمي از اين دانش است.
 
3- با استمرار جشن‌هاي هسته‌اي در 20 فروردين هر سال طبيعي است كه طرف‌هاي مخالف هسته‌اي شدن ايران نيز مجبورند در برابر پيشرفت‌هاي روزافزون ملت ايران سرتسليم فرود آوردند و به دستاوردهاي دانشمندان ايراني در عرصه علم و فناوري هسته‌اي به ديده احترام بنگرند و در نتيجه همان‌گونه كه قطار سياسي شوراي امنيت از نفس افتاده است؛ مخالفان ايران هسته‌اي نيز گزينه ديگري پيش‌رو نخواهند داشت.
 
نويسنده: مراد عنادي
 
 

/1001/

منتظر اخبار ، انتقاد و پيشنهادات شما هستيم :
news@rasekhoon.net